ما و رهبران- 1

نهضت بزرگ سبز(به تعبیر میرحسین موسوی) در پی چه اهدافی­ست؟ آیا مطالبات ما روشن و مشخّص و واضح است یا صرفاً موج مخالفتی به پا خاسته و گروه­های مختلف ناراضی را دور هم گرد آورده تا در مسیر باد و در کشتی­ای بی ناخدا به سرزمینی ناشناخته قدم بگذارد؟ چه می­خواهیم و قرار است به کجا برویم؟
هاشمی شرایط موجود را صرفاً نتیجه­ و پیامد انتخابات دانسته است. او در خطبه­های نماز جمعه هم به این نکته اشاره کرد و شرایطی را که بحران می­نامید نتیجه­ی ایجاد یک سری تردیدها از سوی برخی نامزدهای انتخابات و صدا و سیما دانست ولی حقیقت امر این است که وضع موجود تنها مولود فضای انتخابات دهم و وقایع بعد از آن نیست. آنچه امروز شاهدش هستیم نتیجه­ی یک دوره­ی تاریخی سرخوردگی، عدم رضایت از وضع موجود، سرکوب آزادی­های فردی و اجتماعی، اختلاف نظرهای بنیادین در شیوه­ی اداره­ی کشور، نابه­سامانی­های اقتصادی و فرهنگی، ناکامیهای بین­المللی و ... است. بر همین اساس نمی­توان گفت در سطوح بالای نظام- برخلاف آنچه هاشمی اظهار می کند- جنگ قدرت وجود ندارد و از طرفی نباید چشم خود را بر روی خواسته­های حقیقی مردم بست. این نقطه محلّ اختلاف مردم و رهبرانی­ست که زیر پرچم نهضت سبز گرد هم آمده­اند در حالی که خواسته­هایشان مشترک نیست. پس عجیب نیست که حتی با حمایت برخی رهبران از مردم باز به جایی که باید، نرسیم و همچنان حکومت وامدار ما بوده و ما از آنچه ولی­نعمتانه برایمان انتخاب می­کنند ناخشنود باشیم. تجربه­های ما از دوره­های گذشته نشان داده است که هر تغییری در درون دیر یا زود به بن­بست می­خورد و علّت این شکست چیزی جز نیاز به تحوّلاتی اساسی نیست. دل خوش کردن به جابه­جایی­های جزئی مسئولین، توصیه به دلداری از آسیب­دیدگان حوادث اخیر، دعوت به توبه­ی عاملین جنایات رخ­داده در دو ماه گذشته، بستن بازداشت­گاه(!)، صدور فتوا، اعتراض تلویحی و مستقیم به رهبر به عنوان یکی از مسبّبان اصلی ماجراها، بازیهای ناشیانه و بعضاً عوام­فریبانه­ی صدا و سیما و اقدامات جسته و گریخته­ی دیگر هیچ کدام نمی­توانند جواب اعتراضات ملّتی باشد که همه چیز را از اساس به سوال کشیده است. آنجا که آیت­الله صانعی از عاملین قتلها می­خواهد به درگاه خدا توبه کنند ما سوال دیگری می­پرسیم: چه کسی و چرا هم­وطنش را کشت؟ و حالا که جانیان و منشأ آن مشخص­اند چرا در برابرش کسی قد علم نمی­کند؟ و آیا صرف توبه و طلب بخشش چنین جنایت­کارانی از خدا که ریختن خون بی­گناهان را فریضه در راه حفظ دین و تبعیت از فرمان رهبر می­دانند التیام­بخش درد داغدیدگان و معترضان است؟ روزی که هاشمی با اغماض از عمق فجایع تنها به آزادی زندانیان و همدردی با زندانیان قناعت کرد باید منتظر می­بودیم که زمان محاکمه­ی آنها را نیز به زودی به مردم ابلاغ کنند یا در خوش­بینانه­ترین حالت ابراز تأسّف آقایان را از بروز چنین حوادثی بشنویم و بس. گویا قضیّه فقط دعوای بچه­های دو محلّه بر سر جشن چهارشنبه سوری بوده که این قدر ساده از کنارش می­گذرند. این در حالی­ست که تا دو هفته­ی قبل سردارها از منافقین و دشمنان امام زمان می­گفتند و از اعلام آمادگی سربازان امام زمان برای برخورد با دست­نشانده­های بیگانگان! راستی با سکوت و اعتراضات جسته و گریخته، بحث و روشنگری و افشاگری­های هر از گاه چه می­توان کرد و به کجا می­توان رسید؟ ما، یعنی مردم، در چارچوب کدام قانون باید رفتار کنیم و از این همه ظلم آشکار به که و کجا باید پناه ببریم؟ آیا فقط تظلّم به درگاه خداوند و استمداد از روحانیّونی که فتواها و پیشنهادهایشان ظاهراً دیگر ضمانت اجرایی هم ندارد چاره­ی کار است؟